In Memoriam

Een plekje waar een ieder van ons kan schrijven over een hobbygenoot die hem of haar dierbaar is.

In Memoriam

Jürgen Schelberger

Mein Freund Jürgen,

Mit großen Bestürzung und Niedergeschlagenheit habe ich und die Mitglieder der Niederländische Geflügel Verein Kenntnis genommen von deiner viel zu frühen von uns gehen.
Du hinterlässt eine Leere die uns noch lange betätigen wird.
Es war nicht nur dein Vorsitz der SV Deutscher Gänzezüchter aber auch dein im Begriff stehen andere zu helfen.
Auch in Holland wurdest du sehr geachtet und das wird immer so bleiben.
Deine besondere Freundschaft mit der Familie Reiling und der Deutscher Entenzüchter Verein war einmalig.
Du warst nicht nur sachkundig aber vor allem ein guter Mensch.
Jürgen, du bist jetzt von uns gegangen aber der Spaß, das Gelächter daß wir gemeinsam hatten, aber vor allem deine Nächstenliebe vergessen wir nie.

Im Namen der Niederländische Geflügel Verein

Herman Broekman

Someren, 9 Dezember 2011

Wir trauern um unseren 1. Vorsitzenden Jürgen Schelberger der nach langer Krankheit

am 06.12.2011 verstorben ist .

Jürgen war für uns alle ein guter Freund und Berater in allen Lebenslagen .

Wir vom Sonderverein werden ihn nie vergessen.

Die Trauerfeier findet am Freitag ,den 09.12.2011

um 14.00 Uhr in Frankenau statt .

Vernon Jackson

Willem van Vleuten
1930 - 2000

Wie kent hem niet?

Een groot deskundige op het gebied van kippen. En dan metname de New Hampshire, de Hollandse Kriel en de Welsummer.
In 1976 was hij de oprichter van de New Hampshire speciaalclub hij werd secretaris, voorzitter en tenslotte ere voorzitter.
Een man overigens die niets te maken wilde hebben mat al dat autoritaire gedoe binnen de bonden. Ook keurmeesters durfde hij aan te pakken en ze de waarheid te vertellen als hij weer eens constateerde dat zij hun vak niet goed uitoefende. Maar bovenal had hij een hekel aan meelopers.
Met alleen zijn AOW was het moeilijk om zijn hobby uit te oefenen. Om wat bij te verdienen leverde hij scharreleieren van de Welsummer aan de lokale horeca. Volgens Willem was en is het Welsummer ei het mooiste ei van de wereld!

Ik heb Willem, voor het gewone volk Wimke, leren kennen als de buurman van mijn vriendin.
Naast haar, op een strook gemeentegrond, beheerde hij een moestuin.
En ik zei de gek ging dat ook proberen.
Volgens Wimke deed ik alles verkeerd en zo kreeg ik er bijna dagelijks flink van langs.
En in veel gevallen klopte het ook en had Wimke gelijk.
Maar met mijn sperziebonen had ik hem een keer tuk.
Op afstand zwaaide ik met een hand vol bonen om hem te laten zien hoe groot de mijne waren.
Hij kon niet zien dat ik ze aan elkaar had geniet.

Wim in zijn element

Willem, een man met een hart van goud, hield er allerhande vreemde tradities op na.
Zo had hij de gewoonte om ’s morgens vroeg, als hij naar zijn moestuin ging, tussen de heg door in onze tuin te plassen. Deze gewoonte werd plotseling beëindigd toen één van mijn majestueuze Toulouse ganzen, een gent nog wel, op een dag zijn door de heg gestoken mannelijke lid met zijn krachtige snavel vastgreep en niet meer wilde loslaten.
Het leed was zo groot dat Wimke voor een aantal hechtingen naar het ziekenhuis moest. Moraal van het verhaal: Sindsdien heeft hij nooit meer door de heg gepist!

Beroemd was hij om het handhaven van oude gebruiken.
Nou ja, oud.
Kalkpoten bij kippen doop je bij voorkeur in de petroleum.
Tegen verder- en bloedmijt hang je bosvarens in de hokken.
Of je smeert de onderkant van de zitstokken met carboleum in, houdt de kippen zo’n veertien dagen buiten en de bloedluis onder de stokken is voor jaren verdreven.

Toch had hij ook moderne opvattingen.
Zo nam hij het initiatief tot de fusie van de New Hampshire speciaalclub met die van de Jersey Giant.
Dit had volgens Willem alleen maar voordelen. Een gevarieerd clubblad met minder drukkosten, gezamenlijke club- en jongdierendagen en collectief vervoer naar dierenshows.
Zijn motto was altijd dat bestuurslid zijn een eer was. De leden respecteerden ze om al het werk dat zij verzetten.
Met argus ogen volgde hij Aalbers en Hoving, de toenmalige heersers van de NHDB, die hij vanwege hun grote inzet ook respecteerde. Ook had hij groot ontzag voor Glazenburg en de Korte, de grote stimulators van de Noord Show.
Tegenwoordig worden bestuursleden meer gezien als diegene waar men constant tegenaan kan zeiken, ze worden daarom zeldzaam waardoor verenigingen hun bestaansrecht verliezen. Zo ook met de Jersey Giant club.

Totaal onverwacht werd Wimke getroffen door ALS, een gevreesde en niet te genezen spierziekte die er uiteindelijk voor zorgde dat hij zijn geliefde hobby niet langer kon uitoefenen.
Samen met zijn zoon had ik de verschrikkelijke taak om al zijn pluimveehokken af te moeten breken.
Hulp van mede pluimveeliefhebbers konden wij gevoeglijk vergeten. Nee wij hobbyhouders zijn eigenlijk een best hard volkje, in de kerk vol liefde, maar daarbuiten…?
En erger nog, omdat er onder geen van zijn collega’s interesse was zijn al zijn magnifieke dieren naar de handel gegaan.

Nee, ondanks dat hij al zo lang niet meer onder ons is mis ik Wimke nog altijd, om zijn wijsheid, om zijn kritiek en gefoeter op mij , maar vooral om zijn vriendschap.

Als de witte bloemen bloeien denk ik aan Wim,
hij heeft deze struiken gepoot.

Zijn maatje
Kenneth Broekman

Martinus (Ties) Ridder overleden
*19-09-1935 / +19-11-2010.

Ons Chaamse Hoender Clublid van het eerste uur, Ties
Ridder, is niet meer. Ik was toch enigszins verrast en
ontdaan toen ik dit trieste bericht vernam van zijn vrouw
Femmy. Wij wisten dat het steeds minder ging met Ties
maar dat hij ons zo snel zou ontvallen? Nee, daar schrok
ik toch van.
Nadat hij 20 jaar geleden het diervoederbedrijf Bogena
verkocht, is hij met zijn vrouw Femmy Noordanus naar
Meer in België verhuisd. Zij woonde daar in de fraaie
monumentale kloosterhoeve ‘t Zwartgoor. Het was daar
altijd goed toeven en ik kwam regelmatig bij Ties.
Tijdens de vogelpest heb ik mijn hoenders daar “onder laten duiken”. Op de grote zolder achter een
dikke muur van stro zaten onze Chaamse piellekens (kuikens) en Tiete (kippen) veilig. Wij hebben
later nog veel moeten lachen om deze toch wel dwaze maar ook geslaagde actie. Paar weken terug
hebben Ties en ik nog samen zitten kijken en lezen in het boek Onze Nederlandse huisdierrassen.
Daar staat Ties in met zijn kooikerhondje (zie foto). Hij was hier meer dan trots op. Ties vond dit een
vorm van erkenning voor wat hij zijn leven lang heeft gedaan voor onze hobby. Want zijn leven lang
heeft hij zich actief ingespannen voor het behoud van ons levend erfgoed. Hij is hiervoor zelfs
geridderd in de orde van Oranje Nassau.
Wij hebben vaak zonder iets te zeggen een gemeenschappelijke band gevoeld. Het was onze passie
voor de kleindieren die ons bond. Die vriendschap zal ik toch wel gaan missen. Vele jaren heb ik Ties
kunnen bezoeken, zijn kippen uitgeselecteerd en samen gediscussieerd over het behoudt van onze
kleindieren. Ties was, net als mij, de mening toegedaan dat wij meer onze kleindier sympathisanten
moeten betrekken in onze hobby. Ties had daar een heel nuchtere zakelijke blik op. Daar is
betrokkenheid, draagvlak en geld te halen waardoor wij onze nobele doelen veel sneller kunnen
realiseren. En hierin had en heeft hij beslist gelijk. Dat heb ik van hem geleerd.
Ondanks dat het afscheid zo definitief is heb ik ook een gevoel van: Ties, het is goed zo!
Ties had door zijn spierziekte steeds meer last en moeite met zijn lichamelijke beperkingen. Hij
praatte daar niet gemakkelijk over maar ik kon vaak merken dat hij hier erg veel strijd in leverde.
Maar Ties deed zijn naam eer aan: hij streed hierin werkelijk als een Ridder. Moge hij ruste in vrede.

Tja, die Ties. Hij is niet meer. Ik zal zijn persoon missen.

Ad Taks

In memoriam Jaap Beekman

In het overlijdensbericht word het veel bewogen leven van deze magnifieke man vermeld.
Hij was groots , maar ook Groot-Majoor in de Nederlandse krijgsdienst.
Tijdens de 2e wereld oorlog landde hij van uit Engeland regelmatig met een parachute op de Veluwe om als coördinator het Nederlandse verzet te bevoorraden.
Er werd een boek over hem geschreven.”Ze landen bij maanlicht”
Zijn eerste vrouw werd in Parijs opgepakt en in Duitsland door de Gestapo geëxecuteerd
Met zijn 2e vrouw Kathy bezocht hij de plaats , waar het was gebeurd en heeft Duitse personen ontmoet, die aanwezig waren bij de terechtstelling. Jaap kon zo zijn verlies afsluiten.
Met Kathy genoten zij in Nederland samen van een hobby…kippen. Jaap was de stimulator van de Jersey Giant
Orpington kippen was de liefde van Kathy .
Jaap heeft de Blauwe kleurslag gecreëerd bij de Jersey Giant.
37 Jaar geleden kreeg ik een paar Jersey Giants kuikens van hem, en sinds dien is het mijn lievelingsras.
35 Jaar geleden kreeg ik van Jaap als verjaardagscadeau een Toulouse gans,
Ik moest de Gent Jacob noemen, (zijn originele voornaam)
Jaap als kippenfokker kon niet weten dat de Toulouse gans qua type en vorm totaal niet voldeed en ik heb er nooit mee gekweekt, maar Jakob, de Toulouse ,Gent is wel bij mij 19 jaar geworden.
Jaap deed af en toe mee met tentoonstellingen, hij had de pest aan enkele keurmeesters, die het predicaat mierenneukers verdienden
Deze man was voor velen kippenliefhebbers een vraagbaak, trad nooit in de publiciteit.
Het was gewoon een goed mens
Jaap , ik dank je voor je vriendschap

Maatje, slaap zacht
Kenneth