Naamloos document

Voor de platform leden van de EPS is traditioneel 30 april en 1 mei pas echt de winter voorbij en begint ons voorjaar. Op deze datum is ieder jaar ons bezoek aan onze Duitse vrienden in het Vogelgebergte. We kunnen u verzekeren, dat is genieten! Hier volgt een kort verslag.

Dit jaar was er een extra feestelijk tintje: het ondertekenen van het vriendschapsverdrag met de pluimveevereniging Leidhecken. Voorzitster Erika Becü ondertekende voor de Rassegeflügelzuchtverein Leidhecken en Kenneth Broekman namens de EPS. Het overhandigen met de bijbehorende kussen werd door ondergetekende gedaan. Of het kwam doordat de kussen zo goed bevielen weet ik niet, maar we werden meteen uitgenodigd voor een clubfeestavond. In de toekomst proberen Leidhecken en de EPS elkaar op het pluimveegebied bij te staan waar maar mogelijk.

Dit heugelijke feit moest natuurlijk bezegeld worden met een goed glas bier en een schnitzel zo groot als je bord, frites, vleessaus en gebakken uien. We hebben het geplande bezoek aan het restaurant van Frau Luft voor het avonddiner maar niet door laten gaan. Daarvoor in de plaats kregen we in de avond een broodtafel met heerlijke streekworsten bij onze vrienden Annelies en Karl Reilinger.

We kregen te horen dat er in Duitsland ook veel verschillende meningen zijn op het gebied van onze pluimveehobby. Dat is jammer, want dat kost fokkers, die ook daar steeds zeldzamer worden. Er sluipen allerlei ongewenste veranderingen in veel rassen. Zo verlangt men bij de Toulouse gans, opeens een langere nek. Veel vinden dit ongewenst; een Toulouse gaat dan veel te veel op een Emder gans lijken. De Saksen eend is van oorsprong een landeend met een wat opgerichte houding. Nu krijgen zware dieren met een horizontale houding met een kiel de hoogste predicaten. Je leest soms de vreemdste dingen; zo is er een voorstel van de Duitse watervogelclub om de naam van de Campbell eend, van oorsprong een Engels ras, te veranderen in Duitse Campbell eend. De voorzitter vraagt zich af wat de Duitsers er van vinden als de Engelsen de Saksen eend, Engelse Saksen eend zouden gaan noemen.

De S.V. der Enten Züchter Deutschland von 1895 ev, heeft dit jaar een Nederlands ras in de schijnwerper: de Overbergse eend. Op de show in Hannover 2009 waren er nog 18 tentoongesteld; toch is het in Duitsland een zeldzaam ras aan het worden.
Een ras is in Duitsland zeldzaam als er 1 tot 4 fokkers van bekend zijn. Zeldzame en rassen die niet veel voorkomen, kan men gratis tentoonstellen. Dit is een goede maatregel en het overdenken waard; met deze rassen is toch niets te winnen en ze worden dan vaak helemaal niet meer ingezonden.

Mijn voorjaar: op 1 mei een wandeling over de oude Romeinse weg, de berg op. Tussen al die verschillende kleuren groen van al die ontluikende bomen en planten en de prachtige bloeiende gele koolzaadvelden. Deze koolzaadvelden zijn heel mooi maar ruiken beduidend minder; een echt vieze koollucht. De omwonende zijn ook niet zo blij, want alle ramen, deuren en auto’s kleuren geel van het plakkerige stuifmeel. Voor ons is het vooral genieten van de schitterende kleuren en de mooie vogelzang om ons heen. Als liefhebber is er veel te genieten, zo zie ik een koppel Europese kanaries in een struik, prachtig gewoon, zo in het wild. Het allermooiste, is echter een leeuwerik die steeds weer opnieuw jubelend naar de hemel stijgt, een privéconcert voor mij alleen in een oase van stilte.

Tijd voor ontbijt en daarna op weg naar Gros Felda voor bezoek aan onze broeder vereniging aldaar. Na een warm welkom door voorzitter Hartwig gaan we eerst langs de dieren op de Zuchtanlage: prachtige Orpington eenden, Twentse hoenders in geelpatrijs enz. De meeste indruk maakt een chamois Thüringer Baardhoen haan, een plaatje, maar helaas, zoals we te horen kregen, met 1 groot gebrek: hij bevrucht heel slecht.
Gros Felda ligt in de deelstaat Hessen, daar hebben ze heel vreemde regelgeving voor onze hobby. Zo mogen daar na de maatregelen tegen de vogelgriep nog steeds geen eenden zwemmen in open water. Er is daar ook een fokverbod voor kuif eenden, een kuif is een genetische afwijking die bij heel veel rassen voorkomt.
Het is tijd, we moeten weer afscheid nemen en we moeten nog een koppel Celler ganzen ophalen, die mee moeten naar Nederland.
Wij hebben het voorjaar gezien, terug in Nederland valt de regen gestaag uit de hemel, laat het gras maar groeien.

We hebben weer 2 heerlijke dagen achter de rug en ons weer prima kunnen redden met ons steenkolen Duits. Het is dan ook zoals Annelies Reilinger zei, je hoeft niet altijd alles te verstaan, maar je moet proberen elkaar te begrijpen.

IJsselstein 2010 tekst en foto’s Dirk de Jong