July 11, 2020
Liefhebbers

Liefhebbers

Liefhebbers – Pluimveeliefhebbers kunnen ruwweg onderverdeeld worden in drie verschillende categorieën:
• de liefhebbers, die wat pluimvee houden voor hun plezier en/of het nut
• de rasfokkers, degene die pluimvee fokken om een ras te veredelen of voor uitsterven te behoeden
• de hobby-fokkers, die pluimvee fokken om hun schoonheid en daarmee aan tentoonstellingen deelnemen

De meeste pluimveeliefhebbers behoren tot de eerste categorie. https://www.macaupoker99a.com/
Van oudsher wordt er pluimvee gehouden. Rijke mensen hadden sierpluimvee: pauwen, fazanten, exclusieve sierduiven en raskippen. Het gewone volk had ‘boerenkippen’, hoofdzakelijk voor het nut, ofwel: ei en vlees. De afgelopen 40 jaar raakte het houden van kippen bij huis helemaal uit de tijd. Een ei kost praktisch niets in de winkel, en kippenvlees nog minder. Tegenwoordig is het houden van pluimvee weer in zwang. Meestal betreft het een aantal kippen in een hok met loopren in de tuin, of loslopende kippen, die ’s avonds in een nachthok gaan. Men geniet van de verse eieren en de altijd gezellig ‘pratende’ kippen, de kleurenpracht van de watervogels in een vijver, of het rustgevende gekoer van de duiven in de volière of duiventil. De kippen zijn vaak niet raszuiver of leghybriden. Of ‘tweede keus’ van de rasfokker; het ei smaakt er niet minder om. De kip, eend enz. zelf is ook niet te versmaden; vooral gezien de twijfelachtige status van het in de supermarkt aangeboden kippenvlees, is het ronduit zonde om een overtollige huis-en-tuinkip in de klikobak te gooien of te begraven, zieke of dood gevonden dieren natuurlijk uitgezonderd. Veel basiskennis over het houden van pluimvee is verloren gegaan. Een ander groot probleem is dat men niet kan of wil slachten.

De rasfokkers
Zij zijn degenen die in de loop van tijd er voor gezorgd hebben dat niet alle rassen zijn uitgestorven. Immers, met de komst van de vlees- en leghybriden was er geen interesse meer in de oude, oorspronkelijke rassen, die qua groeisnelheid of leg niet konden tippen aan de nieuwe creaties. Het valt echter niet mee om een perfect dier te fokken. Niet ieder kuiken is zomaar een kampioen. Veel rasdieren vinden dan ook een plek bij de mensen uit de andere twee categorieën, simpelweg omdat deze dieren niet voldoen aan de hoge eisen die de fokker stelt. Of die de keurmeester stelt, want op de tentoonstelingen wordt toch veelal uitgemaakt welk dier de mooiste is, al hoeft dat niet vanzelfsprekend ook het meest ideale fokdier te zijn. De rasfokkers zijn altijd aangesloten bij bonden en verenigingen, en kunnen daardoor terugvallen op uitgebreide kennis van zaken binnen die organisaties, standaardomschrijvingen, mogelijkheden om hun dieren te ringen en te laten enten en zo meer. De eerste categorie liefhebbers voelt er weinig voor om zich te laten organiseren of registreren, maar de hier opgesomde voordelen klinken misschien toch wel verleidelijk.

De hobby-fokkers uit de derde groep
vormen eigenlijk automatisch al een brug met de andere twee groepen. Wie bijvoorbeeld prijs stelt op een éénvormige toom kippen, kiest namelijk een ras wat hem/haar aanspreekt. Keuze genoeg trouwens! Zij zijn veelal begonnen met een enkel toompje kippen voor de gezelligheid of het verse ei. Maar na dag in, dag uit dat moois te hebben bewonderd, komt men al gauw tot de conclusie dat het misschien wel de mooiste kippen van het land zijn, en is de kriebel om eens mee te doen met een tentoonstelling geboren. Jammer genoeg zal daar vaak genadeloos blijken dat men ‘begonnen’is met afdankertjes van de rasfokkers; kleine ‘foutjes’, die u nog nooit opgevallen waren, worden door de keurmeester streng afgestraft. Hun keuring is dan ook uitsluitend gericht op het uitkiezen van dieren met alle pure raseigenschappen, in de hoop dat daarmee verder gefokt kan worden om het ras te behouden. Een beetje te vergelijken met bijvoorbeeld de paardenkeuringen, waar men het predikaat ‘ster-merrie’ kan verdienen. Een gebruikelijk systeem, ook voor runderen, geiten, honden en katten. Een en ander wordt daar officieel geregistreerd en gaat vergezeld van stamboekpapieren. Het is een uitgemaakte zaak dat een dergelijke manier van keuren/selecteren noodzakelijk is voor het behoud van een ras. Maar of we ooit in ónze hobby advertenties zullen tegenkomen als: Staat ter dekking, Henri II, mijn prachtige Maranshaan, 2 x Kampioen van Nederland, zoon van Henri I, Kampioen van Frankrijk……och, wie weet, zó gek is het eigenlijk niet. Wie weet ligt dáár wel de oplossing, tentoonstellen in twéé klassen: de liefhebbers, die op zo’n dag toch een vergelijkend waarde-oordeel over hun dieren kunnen krijgen, en de topfokkers voor de strijd om de ware raskampioen.